من دیوانه

به نام حضرت عشق

فراموشی گرفتن ازیادمحبوب مثل گذر کردن ازپرتگاهیه که بایدبارهاباچشم بسته ازکنارش بگذری.اولش فکرمیکنی راحته ولی یه مدت که میگذره نمی تونی هضمش کنی.

آدم یه بارتوزندگیش عاشق نمیشه بنظرم عشق اونقدر بزرگه که یهویی تو وسعت قلبمون جانمیشه

اول جلوه هایی از عشق میبینی وبعدتازه به واقعیتش پی می بری.

من نمیتونم فراموش کنم نمیتونم بگذرم

من لذت عشق روباهمه ی دردهای بزرگش دوس دارم.

مثل آدمی که بیماری فراموشی گرفته است ...

خدایا فراموشم نکن شبهای عزیزی در راهه

اگه من رفاقت باتوروبلدنبودم توباهام رفیق شو

من ازتنهایی وحشت دارم