من دیوانه

به نام حضرت عشق

سلام عشق جانم!

این شبهابه مهربانی خدازیادفکرمیکنم به مفاهیم دعاهای سحروابوحمزه ی ثمالی

به بندبندجوشن کبیر

ویادم می آیدخداوندازهرچه به وصف دربیایدپاک تروبرتراست.مهربانی اش نظیرندارد

مهرش برخشمش پیشی گرفته است حتی خودش حرف زدن باخودش رایادم داده است.

عزیزی گفت وقتی به مرگ فکرمی کنم بنظرم عشق بی معنامی آید امامن فکرمیکنم اگرعشق نباشدمرگ سخت وتلخ خواهدبود.

نیستی ونمی دانم درهوایت چه میگذردامامن بایک سینه پرازعشق میمیرم تاتربتم بوی روضه بگیرد.

هرجاکه هستی دلت شادوروزگارت بروفق مراد

به نام حضرت عشق

سلام دوست داشتنی ترین موجود!

گاهی معنای این جمله را که اگربنده ای می دانست چقدرخداوندمشتاق اوست ازشوق جان می سپرد ،خیلی خوب میفهمم .

آدمهای زیادی دیده ام اماتوباهمه شان فرق داری وقتی اخم میکنی...وقتی عصبانی می شوی...وقتی قلبت راتوی مشتت میگیری تاصدای ضربانش رابشنوم...

توباهمه فرق داری ومن درتمام اندوهها وشادمانی ام ،درتمام گریه هاوخوشحالی ام تورامی بینم .

تونمیدانی امانفس منی ضربان قلبم که وقتی نیستی قلبم چلانده می شود برایت حرف می زنم چون فقط توحوصله ی حرفهایم راداری

توتنهاکسی بودی که همیشه گفتی دردهایت راهم به من بگوتادلت سبک شود

توتنهاکسی بودی که مرابرخودت ترجیح دادی.

تقدیرم شایداین است توسهم قلب من باشی اما دورازچشمهای حسود

دورازتو

به پیش خلق اگرنتوان حدیث عشق راگفتم

درون سینه ی تنگم نهانی دوستت دارم

به نام حضرت عشق

من

ازتو

راه برگشتی ندارم

به نام حضرت عشق

توماه بودی وبوسیدنت نمیدانی

چه ساده داشت مرا هم بلندقدمی کرد...

به نام حضرت عشق

سراب رد پای تو، کجای جاده پیدا شد
کجا دستاتو گم کردم،که پایان من اینجا شد

کجای قصه خوابیدی،که من تو گریه بیدارم
که هر شب هرم دستاتو، به آغوشم بدهکارم

تو با دلتنگیای من،تو با این جاده هم دستی
تظاهر کن ازم دوری،تظاهر می کنم هستی

تو آهنگ سکوت تو،به دنبال یه تسکینم
صدایی تو جهانم نیست،فقط تصویر می بینم

یه حسی از تو در من هست که می دونم تورو دارم
واسه برگشتنت هرشب، درارو باز میذارم

شاعر؟

به نام حضرت عشق

کسی نمی داند قلبم بی تونمی تپدامانمی میرم میدانی؟!

قلبم هر ر وزوهرلحظه مشتاق دیداراست

نمی دانم این همه کتاب که می نویسند

اینهمه تحلیل که می‌کنند

اینهمه فلسفه که می بافندازکجای افکارشان نشست می‌گیرد

درست یاغلط حرفهایشان رانمی دانم اما باخدارازی دارم

من کسی را درقلبم دوست می دارم درپنها ن ترین زوایای قلبم

درناکجا آباد دلم

،که داشتنش طعم زندگی می دهدونداشتنش روزمره گیهای خالی ازعشق خالی از زندگی

به نام حضرت عشق

بزرگترین دروغ روبه خودم گفتم وقتی گفتم دوست ندارم

بقول نزارقبانی بزرگترین گناه من دوست داشتن توبودن

شاهزاده ی دریاچشم من

به نام حضرت عشق

ما بر آن عهد که بستیم هنوزم هستیم

خسته ام اماهروقت به دوست داشتنت فکرمیکنم حال دلم عجیب خوب می شود .

ازخیلی چیزهافراموشی گرفتم حتی ازآدمهایی که می شناختم امانام تو یادت مثل خونی تازه در رگهایم می دود.

شایدبمیرم وگذار حتی برمزارم نیفتدامامیدانم بیدمجنونی خواهم شدکه ازمزارم سر بر آورم .

یادت درقلبم همیشه می ماند

یادت بخیر یارفراموشکارمن