من دیوانه

به نام حضرت عشق

افسوس که سالهای عمرم برنمیگردندوگرنه کور میکردم چشمی که بایک نظریک عمر عاشق شود و قلبی که برای کسی بتپد

دیگربعدازتوهیچ چیزبه حال طبیعی خودش برنگشت بعدازتومن هیچ لحظه ای را زندگی نکردم

قلم ازدست دل بسیار خون خورد

زمانه هستی ام راباخودش برد

به نام حضرت عشق

سلام بیمعرفت

رفتی که رفته باشی اماپس چراهوایی ام میکنی؟!

چراگاهی بنددلم پاره میشودازآمدن گاه به گاهت

چراازیادم نمیروی

راستش نه ...توازدلم نمی روی دلم برایت تنگ است بی آنکه بخواهمت